موشن ترکینگ در بلندر، تصور کنید در حال ساخت یک صحنه فیلم هستید و می‌خواهید یک شیء دیجیتال سه‌بعدی را به ویدیوی واقعی خود اضافه کنید؛ مثلا قرار دادن یک ربات غول‌پیکر در خیابان یا نمایش یک رابط هولوگرافیک روی میز جلوی بازیگر. چگونه اطمینان حاصل می‌کنید که این عنصر دیجیتال با حرکت دوربین و صحنه واقعی کاملاً همگام است و به شکلی واقع‌گرایانه ترکیب می‌شود؟ اینجاست که موشن ترکینگ (Motion Tracking) وارد عمل می‌شود. موشن ترکینگ یا ردیابی حرکت، فرایندی در دنیای VFX (جلوه‌های بصری) است که حرکت دوربین یا اشیاء در ویدیوی واقعی را تحلیل کرده و همان حرکت را به دوربین مجازی یا عناصر سه‌بعدی در نرم‌افزار منتقل می‌کند. نتیجه این کار، ترکیب دنیای واقعی و دیجیتال با دقت بسیار بالا است؛ به طوری که بیننده تفاوتی بین اجزای واقعی و ساخته‌شده توسط کامپیوتر احساس نخواهد کرد.

نرم‌افزار بلندر (Blender) به عنوان یک مجموعه‌ی قدرتمند و متن‌باز سه‌بعدی، پشتیبانی کامل و حرفه‌ای از موشن ترکینگ را در خود جای داده است. بلندر با داشتن ابزارهای داخلی برای ترکینگ دو‌بعدی و بازسازی حرکت سه‌بعدی، به کاربران امکان می‌دهد بدون نیاز به نرم‌افزارهای جانبی گران‌قیمت، فرایند Matchmoving (همگام‌سازی حرکت واقعیت و مجازی) را انجام دهند. در این مقاله به صورت جامع و کاربردی، قابلیت‌های موشن ترکینگ در بلندر، روش کار با آن و نکات فنی برای دستیابی به حداکثر دقت را بررسی می‌کنیم. همچنین به نحوه‌ی ترکیب نتیجه‌ی ترکینگ با عناصر دیجیتال در صحنه و به‌روزرسانی‌های جدید این حوزه خواهیم پرداخت.

موشن ترکینگ چیست و چرا مهم است؟

موشن ترکینگ به زبان ساده یعنی ردیابی حرکت: ما نقاط یا الگوهای مشخصی را در ویدیو دنبال می‌کنیم تا حرکت آن‌ها را فریم به فریم ثبت کنیم. این اطلاعات حرکت سپس برای ایجاد یک دوربین مجازی استفاده می‌شود که همان حرکات دوربین واقعی را در فضای سه‌بعدی تقلید می‌کند، یا برای حرکت دادن اشیاء سه‌بعدی همزمان با ویدیو به کار می‌رود. نتیجه چنین فرایندی این است که وقتی شیء سه‌بعدی را در صحنه قرار می‌دهیم و رندر می‌گیریم، انگار آن شیء از ابتدا بخشی از صحنه واقعی بوده است. این تکنیک هسته‌ی اصلی بسیاری از جلوه‌های ویژه مدرن است؛ از قرار دادن یک مدل سه‌بعدی ساختمان در فیلم یک خیابان گرفته تا افزودن موجودات تخیلی در کنار بازیگران واقعی.

اهمیت موشن ترکینگ در واقعی جلوه دادن ترکیب‌ها است. اگر حرکت دوربین مجازی حتی کمی با دوربین واقعی ناهماهنگ باشد، بیننده لغزش یا جدا بودن عنصر دیجیتال را حس می‌کند. بنابراین برای دستیابی به ترکیب دقیق و طبیعی، باید داده‌های حرکت با بیشترین دقت ممکن استخراج شوند. به همین دلیل است که ابزارهای حرفه‌ای ترکینگ از الگوریتم‌های پیچیده برای تشخیص ویژگی‌های تصویر و حل مسائل هندسی حرکت دوربین استفاده می‌کنند. بلندر با در اختیار داشتن این قابلیت در داخل خود، به کاربران اجازه می‌دهد تا در همان محیطی که مدل‌سازی و انیمیشن می‌کنند، ترکینگ و کامپوزیت را نیز انجام دهند. این یک مزیت بزرگ است که روند کاری (Workflow) را ساده و یکپارچه می‌کند.

قابلیت‌ها و ابزارهای موشن ترکینگ در بلندر:

بلندر یک ویرایشگر ویژه به نام Movie Clip Editor دارد که حالت ترکینگ در آن فعال می‌شود. در این ویرایشگر، امکانات قدرتمندی برای ترکینگ دوبعدی و بازسازی حرکت سه‌بعدی فراهم شده است. مهم‌ترین قابلیت‌های موشن ترکینگ در بلندر عبارت‌اند از:

• ترکینگ دوربین (Camera Tracking): امکان دنبال‌کردن حرکت دوربین فیلم‌برداری شده. بلندر با دنبال کردن حداقل هشت نقطه‌ی ثابت در صحنه و محاسبه اختلاف منظر (Parallax) میان آنها، می‌تواند حرکت و مختصات دوربین را در فضای سه‌بعدی بازسازی کند. این شامل پشتیبانی از حرکت‌های پیچیده دوربین (دست‌held، روی کرین، غیره) و حتی شات‌های ثابت و سه‌پایه (که بلندر به صورت خاص به عنوان Tripod Solve حل می‌کند) می‌شود.
• ترکینگ شیء (Object Tracking): علاوه بر دوربین، بلندر می‌تواند حرکت یک شیء مستقل را نسبت به دوربین حل کند. فرض کنید در صحنه ویدیویی، یک توپ در حال حرکت است و شما می‌خواهید یک افکت یا مدل سه‌بعدی را روی آن توپ سوار کنید. با ترکینگ شیء، می‌توان حرکت توپ را مجزا از حرکت دوربین ردیابی و حل کرد. بلندر این امکان را می‌دهد که چندین مجموعه ترکینگ تعریف کنید (یکی برای دوربین و دیگری برای هر شیء متحرک) و حرکت هر کدام را به طور مستقل به دست آورید.
• ترکینگ سطح یا پلان (Plane Tracking): یکی از ویژگی‌های جذاب بلندر، ابزار Plane Track است که برای ردیابی سطوح تخت به کار می‌رود. با استفاده از چهار نقطه‌ی ترکینگ روی یک سطح مسطح (مثلاً یک صفحه مانیتور، دیوار یا بیلبورد در ویدیو)، بلندر می‌تواند حرکت صفحه‌ی مذکور را تشخیص دهد. این قابلیت به‌خصوص برای کامپوزیت دو‌بعدی و انجام کارهایی مثل کورنر پین (قرار دادن یک تصویر یا ویدیو روی یک صفحه در صحنه، مانند جایگزین کردن محتوای یک صفحه نمایش) فوق‌العاده کاربردی است. Plane Tracking در بلندر انجام Corner Pin را بسیار آسان می‌کند و می‌توان به سادگی محتوای دلخواه را با پرسپکتیو صحیح بر روی سطوح موجود در ویدیو قرار داد.
• ابزارهای ماسک و روتوسکوپی متحرک: ترکینگ در بلندر فقط برای بازسازی حرکت دوربین نیست، بلکه ترک‌هایی که ایجاد می‌کنید می‌توانند برای حرکت دادن ماسک‌ها نیز استفاده شوند. بلندر یک حالت ماسک‌گذاری در همین ویرایشگر Clip Editor دارد که به شما اجازه می‌دهد قسمت‌هایی از تصویر را ماسک کنید (برای کارهایی مثل حذف اجسام یا ایجاد ماسک برای قرارگیری اشیاء پشت عناصر صحنه). نقاط ترکینگ می‌توانند به ماسک‌ها متصل شوند تا ماسک به طور خودکار همراه حرکت صحنه جابه‌جا یا تغییر شکل دهد. این امکان برای روتوسکوپی دقیق و پرزحمت، کمک بزرگی است.
• کالیبره‌کردن لنز و تصحیح اعوجاج: برای ترکینگ دقیق، دانستن خصوصیات دوربین واقعی بسیار مهم است. بلندر ابزارهای داخلی برای تنظیم مشخصات دوربین دارد؛ از جمله وارد کردن فاصله‌ی کانونی (Focal Length) و ابعاد حسگر دوربین مورد استفاده در هنگام فیلم‌برداری. همچنین اعوجاج لنز (Distortion) که باعث خمیدگی خطوط در تصویر می‌شود را می‌توان در بلندر تنظیم یا حل کرد. بلندر به شما اجازه می‌دهد اگر مقادیر دقیق لنز را نمی‌دانید، از ابزار حل‌کننده برای تصفیه (Refine) این مقادیر استفاده کنید. به عنوان مثال، می‌توانید گزینه‌ی Refine Focal Length و Refine K1/K2 (پارامترهای اعوجاج لنز) را هنگام Solve فعال کنید تا بلندر بر اساس حرکت نقاط، به شکل معکوس بهترین تخمین از فاصله کانونی و اعوجاج لنز را پیدا کند. حتی امکان کالیبراسیون دستی لنز با استفاده از الگوهای شطرنجی یا رسم خطوط مستقیم (از طریق ابزار Annotation در بلندر) وجود دارد تا اعوجاج به طور دقیق‌تری محاسبه و جبران شود.
• حل‌کننده‌ی سه‌بعدی قدرتمند: موتور حل (Solver) بلندر پس از ترکینگ نقاط دوبعدی، می‌تواند یک صحنه سه‌بعدی بازسازی کند. این حل‌کننده از الگوریتم‌های بازسازی سه‌بعدی برای محاسبه مکان و حرکت دوربین و همچنین (در صورت ترکینگ شیء) مکان شیء متحرک بهره می‌گیرد. بلندر انواع حرکت دوربین را تشخیص می‌دهد: اگر دوربین کاملاً ثابت باشد و فقط چرخش داشته باشد، حل‌کننده به حالت سه‌پایه (Tripod) تغییر می‌کند؛ در این حالت، عمق صحنه را نمی‌تواند مشخص کند (چون اختلاف منظر وجود ندارد) و صرفاً چرخش دوربین را بازسازی می‌کند. برای حرکت‌های عادی دوربین که جابجایی هم دارند (tracking shot, dolly, handheld etc)، حالت عادی (Default) با در نظر گرفتن اختلاف منظر استفاده می‌شود که می‌تواند عمق نسبی نقاط را نیز تخمین بزند. شما می‌توانید نوع Solve را دستی انتخاب کنید (Tripod یا Perspective) یا اجازه دهید بلندر به طور خودکار تشخیص دهد.
• ابزارهای تنظیم صحنه (Orientation): پس از اینکه Solve انجام شد و حرکت دوربین به دست آمد، لازم است صحنه سه‌بعدی خود را با ویدیوی پس‌زمینه تراز کنید. بلندر برای این کار ابزارهایی دارد که به شما امکان می‌دهد محورهای صحنه سه‌بعدی را نسبت به نقاط ترکینگ تنظیم کنید. به عنوان مثال می‌توانید یک دسته از نقاط واقع بر کف زمین را انتخاب کرده و گزینه‌ی Set Floor را اعمال کنید تا صفحه‌ی کف صحنه سه‌بعدی منطبق بر آن نقاط شود. یا دو نقطه را که روی یک خط افقی در واقعیت قرار دارند انتخاب و Set Axis کنید تا محور مختصات صحنه در راستای آن‌ها قرار گیرد. همچنین می‌توانید یک نقطه را به عنوان مبدأ (Origin) تعیین کنید. این مراحل تضمین می‌کند که وقتی شیء سه‌بعدی به صحنه اضافه می‌کنید (مثلاً یک کاراکتر یا یک جسم)، دقیقاً در مکان و مقیاس درست نسبت به ویدیو قرار گیرد. ابزار Orientation جدیدی نیز اخیراً به بلندر اضافه شده که این فرایند را تعاملی‌تر می‌کند؛ به طوری که می‌توانید صفحه‌ی زمین یا دیوارها را به صورت ویجت‌های سه‌بعدی مشاهده و تنظیم کنید.
• پایدارسازی تصویر (Stabilization): جالب است بدانید از داده‌های موشن ترکینگ می‌توان برای تثبیت لرزش ویدیو نیز استفاده کرد. بلندر امکان معکوس کردن حرکت ترکینگ برای پایدار کردن خروجی را فراهم کرده است. به این معنی که اگر ویدیوی شما لرزش دست دارد و نقاطی را روی پس‌زمینه ترک کرده‌اید، می‌توانید با استفاده از همان ترک‌ها، ویدیو را در جهت مخالف حرکت دوربین حرکت دهید تا خروجی صاف و بدون لرزش شود. هرچند این موضوع مستقیماً به ترکیب اشیاء سه‌بعدی مربوط نمی‌شود، اما از کاربردهای مفید ترکینگ دو‌بعدی در بلندر است.

بلندر با این مجموعه ابزارها، یک پکیج کامل برای انجام پروژه‌های VFX و کامپوزیت در اختیار هنرمندان قرار می‌دهد. تمام این مراحل می‌تواند در داخل خود بلندر انجام شود؛ از وارد کردن کلیپ و ترکینگ گرفته تا حل حرکت، اضافه کردن مدل‌های سه‌بعدی و نهایتاً رندر و ترکیب (Composite) نهایی.

مراحل انجام موشن ترکینگ در بلندر

حال که با قابلیت‌های بلندر آشنا شدیم، بیایید گام‌های عملی انجام یک پروژه موشن ترکینگ و ترکیب صحنه واقعی و دیجیتال را مرور کنیم. فرض کنیم یک ویدیوی واقعی داریم و می‌خواهیم یک آبجکت سه‌بعدی را در آن قرار دهیم. مراحل کلی کار به شرح زیر است:

1. وارد کردن کلیپ ویدئویی: ابتدا کلیپ ویدیویی موردنظر را به بلندر وارد می‌کنیم. برای این کار، از مسیر File > Import > Movie Clip یا مستقیماً در بخش Movie Clip Editor روی Open کلیک کرده و فایل ویدیو را انتخاب می‌کنیم. بلندر انواع فرمت‌های رایج ویدیویی یا توالی تصاویر (Image Sequence) را می‌پذیرد. پس از بارگذاری، ویدیو در پنجره ترکینگ نمایش داده می‌شود و می‌توانید آن را پخش یا فریم به فریم بررسی کنید.

2. ایجاد و تنظیم نقاط ترکینگ: در این مرحله باید نقاط قابل ردیابی (Track Markers) را روی فریم‌ها قرار دهیم. بهترین کار این است که فریم را روی نقطه‌ی شروع مناسبی (اغلب اولین فریم) تنظیم کرده و سپس با استفاده از ابزار Add Marker نقاطی را روی ویژگی‌های واضح تصویر (نقاط پرکنتراست یا گوشه‌های تیز اجسام) بگذاریم. این نقاط ترکینگ به صورت مربع‌های کوچکی ظاهر می‌شوند که یک ناحیه جستجو (Search Area) دارند. برای دقت بیشتر توصیه می‌شود نقاطی را انتخاب کنید که در طی شات، واضح و قابل پیگیری باشند و روی اشیائی باشند که حرکت مستقل از دوربین ندارند (برای دوربین ترکینگ، نقاط باید روی پس‌زمینه ثابت صحنه باشند). تعداد ترک‌ها بستگی به صحنه دارد ولی هر چه بیشتر (و با کیفیت‌تر) باشند، نتیجه بهتر خواهد بود. نقاط ترکینگ را در سراسر تصویر و در عمق‌های مختلف (نزدیک و دور از دوربین) توزیع کنید تا حل حرکت پایدارتر باشد.

3. ردیابی فریم‌ها (Track کردن): پس از قرار دادن مارکرها، نوبت به ردیابی خودکار آن‌ها در طول توالی ویدیو می‌رسد. در بلندر می‌توانیم برای هر ترک، عملیات Track Forward (ردیابی به جلو) یا Track Backward (به عقب) را اجرا کنیم. بلندر هر فریم به دنبال الگوی آن مارکر در ناحیه جستجو می‌گردد و آن را فریم به فریم دنبال می‌کند. اگر ردیابی همه نقاط را با هم شروع کنیم، می‌توانیم از منوی Track > Track Markers > Forwards استفاده کنیم تا همه نقاط انتخاب‌شده تا پایان کلیپ ردیابی شوند (یا تا جایی که بتوانند). در طی این فرآیند، ممکن است برخی ترک‌ها گم شوند یا اشتباه دنبال شوند، مثلاً اگر شیء جلوی آن‌ها را بپوشاند یا خیلی حرکت سریع داشته باشند. نگران نباشید، در پایان ردیابی می‌توانیم به فریم‌هایی که ترک در آنها اشتباه کرده برگردیم و آن را به صورت دستی تصحیح کنیم یا ناحیه جستجو را بزرگ‌تر کنیم و مجدداً همان بخش را ترک کنیم. دقت کنید که سر نخوردن (Sliding) ترک‌ها بسیار مهم است؛ هر مارکری که دقیق روی ویژگی مورد نظر باقی نمانده و کمی جابجا شود، باعث خطا در حل سه‌بعدی خواهد شد. بنابراین پس از ترکینگ اولیه، یکی یکی ترک‌ها را بررسی کنید و در نمودار خطی (Graph) خطای آنها را چک نمایید. هر ترک پرخطا یا لغزنده را می‌توان حذف یا اصلاح کرد.

4. تنظیم مشخصات دوربین: قبل از آنکه سراغ Solve (حل حرکت) برویم، باید اطلاعات مربوط به دوربین واقعی را تا حد امکان وارد کنیم. در بخش Camera settings مربوط به کلیپ، اندازه حسگر (Sensor Size) دوربین و فاصله کانونی (Focal Length) لنزی که با آن فیلم‌برداری شده را تنظیم می‌کنیم. این اطلاعات معمولاً در مشخصات دوربین یا متادیتای فایل (EXIF) یافت می‌شوند. اگر دقیق نمی‌دانید، می‌توانید حدس بزنید یا مقدار پیش‌فرض (مثلاً 35 میلی‌متر برای فول‌فریم) را قرار دهید و سپس از قابلیت Refine استفاده کنید. همچنین اگر لنز شما اعوجاج قابل توجهی دارد (مثلاً فیش‌آی یا واید با اعوجاج بالاست)، می‌توانید مدلی برای Distortion انتخاب کنید (بلندر مدل Brown را با پارامترهای K1, K2, K3 پشتیبانی می‌کند) و حتی مقادیر اعوجاج را نیز در مرحله حل، Refine کنید. نکته مهم دیگر، عدم تغییر زوم در طول شات است. اگر در طول فیلم‌برداری از زوم لنز استفاده کرده‌اید (تغییر فاصله کانونی در حین ضبط)، ترکینگ آن بسیار پیچیده می‌شود و بلندر به‌صورت پیش‌فرض قادر به حل آن نیست. در چنین مواردی بهتر است صحنه را به بخش‌هایی با فاصله کانونی ثابت تقسیم کنید و جداگانه ترکینگ کنید، یا از افزونه‌های تخصصی (مثل GeoTracker) کمک بگیرید. در کل، هرچه اطلاعات اولیه دوربین صحیح‌تر وارد شود، حل نهایی دقیق‌تر خواهد بود.

5. انتخاب محدوده کلیدی (Keyframe) برای حل: حل‌کننده‌ی بلندر نیاز به حداقل دو فریم کلیدی در طول شات دارد تا بر اساس آن‌ها محاسبات اولیه را انجام دهد. این دو فریم کلیدی نباید خیلی نزدیک به هم باشند و باید در هر کدام حداقل ۸ ترک موفق مشترک وجود داشته باشد. در بلندر می‌توان دستی دو فریم (مثلاً با فاصله مناسب در ابتدا و انتهای شات) را در بخش Solve به عنوان Keyframe A و Keyframe B تنظیم کرد. اگر مطمئن نیستید کدام بازه بهترین است، گزینه Keyframe = Auto را فعال کنید تا خود بلندر بازه‌ی بهینه را پیدا کند. ایده این است که بخش انتخاب‌شده باید نمای خوبی از عمق صحنه بدهد؛ یعنی تغییرات قابل توجه در چشم‌انداز نقاط بین آن دو فریم رخ دهد. بلندر از آن بخش برای شروع حل استفاده می‌کند، اما در نهایت حرکت کل شات را حل خواهد کرد (محدوده‌ی کلیدی صرفاً برای راهنمایی حل در گرفتن سرنخ عمق است).

6. حل حرکت دوربین (Solve): اکنون با کلیک بر دکمه Solve Camera Motion، بلندر الگوریتم بازسازی را اجرا می‌کند. اگر همه چیز به درستی انجام شده باشد، پس از چند لحظه مقادیر حل‌شده دوربین (مکان و چرخش در هر فریم) محاسبه می‌شود. بلندر یک معیار خطا به نام Solve Error به شما می‌دهد که بر حسب پیکسل بیان می‌شود. این مقدار نشان می‌دهد به طور میانگین هر ترک چقدر از موقعیت صحیح خود منحرف شده است. هرچه این عدد کمتر باشد، ترکینگ دقیق‌تر است. به طور تجربی، خطای کمتر از ۱ پیکسل مناسب است و کمتر از ۰٫۵ عالی محسوب می‌شود. در پروژه‌های حرفه‌ای معمولاً سعی می‌شود Solve Error به حدود ۰٫۳ یا کمتر برسد. اگر خطای حل بالا باشد (مثلاً بالاتر از ۱ یا ۲)، باید به مرحله ترکینگ برگردید و ترک‌های مشکوک را اصلاح یا حذف کنید، یا اطلاعات دوربین را بهتر تنظیم کنید. ابزار Graph/Dopesheet در بخش ترکینگ بلندر به شما اجازه می‌دهد خطای هر ترک را ببینید و ترک‌های بد (با خطای بالا) را شناسایی کنید. گاهی حذف یک ترک خراب می‌تواند خطای کل را شدیداً کاهش دهد. همچنین می‌توانید از گزینه Refine در Solve استفاده کنید تا برخی پارامترها مانند مرکز اپتیکی (Optical Center) را نیز بهبود دهد. پس از چندین بار آزمون و خطا با حذف ترک‌های نامناسب یا اضافه کردن ترک‌های بیشتر در قسمت‌های حساس، نهایتاً به یک حل حرکت با خطای پایین دست پیدا خواهید کرد.

7. تنظیم جهت و مقیاس صحنه: پس از Solve موفق، در نمای سه‌بعدی بلندر یک دوربین (Camera) با مسیر حرکت حل‌شده و مجموعه‌ای از نقاط سه‌بعدی (Point Cloud) که معادل ترک‌های دو‌بعدی شما هستند دیده می‌شود. برای اینکه کار ترکیب را راحت‌تر کنیم، باید این صحنه را با منطق دنیای واقعی هماهنگ کنیم. در پانل Setup ابزارهایی وجود دارد: Set Origin، Set Floor، Set Axis و غیره. با استفاده از این‌ها، یک یا چند ترک مشخص را انتخاب کرده و به بلندر می‌گوییم این ترک‌ها باید بر روی کف زمین باشند، یا این خط باید محور X باشد، و … . مثلا چند ترک که روی زمین (سطح خیابان یا کف اتاق) قرار دارند را انتخاب و گزینه‌ی Floor را می‌زنیم تا محور زمین تعیین شود. سپس شاید دو ترک روی یک دیوار را برای محور X/Y تنظیم کنیم تا صحنه چرخیده و هم‌تراز شود. همچنین می‌توان یک ترک در محل دلخواه را Origin کرد تا مبدأ مختصات صحنه همان‌جا قرار گیرد (مثلا پایه یک شیء واقعی در صحنه را مبدأ بگذاریم). این مرحله کاملاً تعاملی است و ممکن است چندبار نیاز به امتحان باشد تا بهترین چیدمان حاصل شود. هدف نهایی این است که وقتی مدل سه‌بعدی جدیدی اضافه می‌کنیم، به راحتی بتوانیم آن را در جای مناسب نسبت به نقاط مرجع صحنه قرار دهیم. (توجه داشته باشید اگر حل شما کاملاً دقیق نباشد، ممکن است پس از Orientation، Solve Error کمی تغییر کند یا نیاز باشد مجدداً Solve کنید؛ اما در بسیاری موارد تغییری نخواهد کرد.)

8. افزودن اشیاء سه‌بعدی و تطبیق با صحنه: اکنون وارد بخش هیجان‌انگیز افزودن دنیای دیجیتال به ویدیوی واقعی می‌شویم. با داشتن دوربین حل‌شده، هر چیزی را که در نمای سه‌بعدی بلندر بگذارید، انگار با همان دوربین واقعی فیلم‌برداری خواهد شد. برای مثال اگر قصد دارید یک مدل سه‌بعدی خودرو را در خیابان ویدیوی خود قرار دهید، مدل را به صحنه اضافه کنید و آن را روی نقطه‌ی مربوط به خیابان (که در Point Cloud مشخص است) جایگذاری کنید. اندازه مدل را نسبت به آن نقاط تنظیم کنید تا مقیاس واقعی داشته باشد. همچنین نورپردازی صحنه سه‌بعدی را طوری تنظیم کنید که با نور محیط واقعی همخوانی داشته باشد؛ مثلا اگر ویدیو در بعدازظهر گرفته شده و نور خورشید از سمت چپ می‌تابد، یک نور خورشید (Sun Light) در بلندر با همان زاویه و شدت ایجاد کنید. برای اینکه شیء سه‌بعدی واقع‌گرایانه‌تر ترکیب شود، می‌توانید از یک سطح گیرنده سایه (Shadow Catcher) استفاده کنید. در بلندر هر شیء صفحه‌ای (Plane) را می‌توان تنظیم کرد تا فقط سایه‌ی اشیاء را بگیرد و خودش در رندر دیده نشود. با این کار، سایه‌ی مدل سه‌بعدی شما روی زمین واقعی خواهد افتاد و به طبیعی شدن صحنه کمک می‌کند.

9. کامپوزیت نهایی (Compositing): آخرین مرحله، ترکیب رندر سه‌بعدی با ویدیوی اصلی است. بلندر دارای یک نود کامپوزیت داخلی است که به شما امکان می‌دهد مستقیماً رندر را با فیلم پس‌زمینه ترکیب کنید. برای این کار، در تب Compositing، از خروجی رندر لایه سه‌بعدی (Render Layers) و کلیپ ویدیویی اصلی استفاده کرده و با گره‌های Alpha Over یا Mix آن‌ها را ترکیب نمایید. معمولاً پس‌زمینه همان کلیپ اصلی و پیش‌زمینه آبجکت‌های رندر شده‌ی شما خواهد بود. اگر از Shadow Catcher استفاده کرده‌اید، خروجی سایه به صورت یک پاس جداگانه موجود است که می‌توانید در کامپوزیت روی ویدیو اضافه کنید. همچنین ممکن است نیاز باشد روی نتیجه تصحیح رنگ یا تنظیم گاما/روشنایی انجام دهید تا رنگ و نور آبجکت دیجیتال با محیط واقعی هماهنگ‌تر شود. تمامی این کارها می‌تواند در کامپوزیت بلندر صورت گیرد. افزون بر این، اگر عنصری از دنیای واقعی باید جلوی شیء سه‌بعدی قرار بگیرد (مثلاً بازیگر از جلوی مدل سه‌بعدی عبور کند)، باید از ماسک‌گذاری (Rotoscoping) استفاده کنید. همان‌طور که گفتیم، بلندر ابزار ماسک دارد و شما می‌توانید با کشیدن یک ماسک متحرک دور آن عنصر (یا حتی استفاده از Plane Track روی آن سطح)، بخش مربوطه را برای ترکیب جدا کنید تا شیء سه‌بعدی پشت آن قرار گیرد. در نهایت با تنظیم همه جزئیات، خروجی نهایی را می‌توانید به صورت یک ویدیوی ترکیب‌شده رندر بگیرید که در آن دنیای واقعی و مجازی با هم آمیخته شده‌اند.

10. بازبینی و بهبود: کار موشن ترکینگ و کامپوزیت ممکن است نیاز به چند دور بازبینی داشته باشد. اگر در خروجی نهایی متوجه لغزش یا عدم تطابق شدید، برگردید و ترک‌های مشکل‌دار را بهبود دهید یا اگر شیء سه‌بعدی درست روی زمین نمی‌نشیند، در مرحله Orientation تجدیدنظر کنید. موشن ترکینگ ترکیبی از هنر و دانش است؛ گاهی صبورانه اصلاح کردن ترک‌های جزئی یا افزودن تعدادی ترک کمکی می‌تواند نتیجه را از یک خروجی معمولی به یک اثر بی‌نقص ارتقا دهد.

این مراحل کلی، شما را از یک ویدیوی خام به یک صحنه ترکیبی واقع‌نما می‌رساند. در ابتدا ممکن است فرایند طولانی و پیچیده به نظر برسد، اما بلندر تلاش کرده تا با خودکارسازی بخش‌هایی (مثل حل خودکار کلید‌فریم‌ها، یا دکمه حل تمام ترک‌ها با هم) و ارائه ابزارهای تعاملی، این گردش‌کار را برای کاربران بهینه کند.

نکات کلیدی برای موشن ترکینگ دقیق و بی‌نقص:

اجرای موفق موشن ترکینگ به عوامل متعددی بستگی دارد. در این بخش، چند نکته و ترفند فنی را مرور می‌کنیم که به بهبود دقت ترکینگ و ترکیب کمک می‌کنند:

• کیفیت فیلم‌برداری: پیشگیری همیشه بهتر از درمان است. اگر هنوز در مرحله فیلم‌برداری هستید، سعی کنید ویدیویی بگیرید که ترک کردن آن آسان‌تر باشد. از لرزش و حرکت‌های بسیار سریع دوربین که باعث تارشدن (Motion Blur) شدید می‌شوند خودداری کنید، مگر اینکه لازم است. همچنین از صحنه‌هایی با نور کم و نویز زیاد دوری کنید، چون نقاط قابل اعتماد برای ترکینگ کم خواهند بود. سعی کنید در صحنه ویژگی‌های بصری متمایز داشته باشید؛ مثلاً الگوها، بافت‌ها یا اشیائی که به راحتی قابل تشخیص‌اند. اگر محیط خیلی صاف و بدون جزئیات است (مثل دیوار تک‌رنگ یا آسمان صاف)، می‌توانید خودتان چند نشانگر ترکینگ فیزیکی (مثل تکه‌های چسب با الگوی خاص یا علامت‌هایی با ماژیک) در صحنه قرار دهید تا نرم‌افزار چیزی برای دنبال کردن داشته باشد. این نشانگرها بعدها می‌توانند در کامپوزیت حذف شوند. نکته دیگر، عدم تغییر تنظیمات دوربین در حین شات است؛ همان‌طور که گفتیم تغییر فوکوس یا زوم در میان برداشت، کار را پیچیده می‌کند. پس در صورت امکان، این موارد را قفل کنید.
• تعداد و توزیع ترکینگ‌ها: هر چه نقاط ترکینگ بیشتر و بهتری داشته باشید، حل حرکت دقیق‌تر خواهد بود. بهتر است به جای فقط چند ترک بزرگ، تعداد بیشتری ترک کوچک و تمیز داشته باشید. این نقاط را در بخش‌های مختلف تصویر پخش کنید؛ هم در گوشه‌ها و هم مرکز، هم در جلو و هم عمق صحنه. داشتن ترک در پیش‌زمینه و پس‌زمینه به حل‌کننده کمک می‌کند عمق میدان را بهتر درک کند. از تجمع همه ترک‌ها در یک ناحیه بپرهیزید (مثلاً همه روی کف زمین نباشند؛ بلکه روی دیوارها و اشیاء عمودی هم باشند). همچنین ترک‌هایی که کل طول شات حضور دارند بسیار ارزشمندند؛ چند ترک بلندمدت بهتر از ده‌ها ترک کوتاه است که زود گم می‌شوند. اگر ترکینگ یک نقطه در میانه راه دشوار شد (مثلاً شیئی از جلوی آن رد شد)، می‌توانید همان ویژگی را پس از قطع‌شدن دوباره با یک مارکر جدید ادامه دهید و سپس دو ترک را ادغام کنید تا نرم‌افزار بداند این‌ها یک نقطه واحد بوده‌اند. این کار از ابتدا تا انتها یک ترک پیوسته برای حل ایجاد می‌کند.
• دقت در ترکینگ دستی: ابزار تشخیص خودکار ویژگی‌ها (Detect Features) در بلندر می‌تواند نقاطی را برای ترک به‌صورت خودکار پیدا کند، اما نتایج همیشه به خوبی ترکینگ دستی نیست. بهتر است وقت بگذارید و خودتان بهترین نقاط را انتخاب و ترک کنید. هنگام ترک کردن، حتماً باکس جستجو (Search Size) را در نظر بگیرید؛ اگر نقطه حرکت سریعی دارد یا چرخش شدید دارد، شاید نیاز باشد اندازه ناحیه جستجو را بزرگ‌تر بگیرید. البته افزایش بیش از حد این اندازه می‌تواند سرعت ترکینگ را کم و امکان خطای تطبیق را زیاد کند. در صورتی که ترک‌ها در برخی فریم‌ها از مسیر درست منحرف شدند (که از روی جا‌به‌جایی ناگهانی مربع ترک یا افزایش خطا قابل تشخیص است)، همانجا متوقف شوید، به فریم مشکل‌دار برگردید و مارکر را روی محل صحیحش قرار دهید و از آن‌جا مجدداً ادامه دهید. این کار جلوی تجمع خطا را می‌گیرد. همیشه بعد از اتمام ترکینگ، همه ترک‌ها را بازبینی کنید؛ به‌خصوص در بخش‌هایی که حرکت پیچیده است. وجود حتی یک ترک بد می‌تواند خطای حل را بالا ببرد.
• استفاده از ابزارهای کمکی در حل: حتماً مشخصات دوربین را همان‌طور که گفته شد وارد کنید. اگر نمی‌دانید، از Refine استفاده کنید تا بلندر آنها را حدس بزند. همچنین تشخیص دهید که حرکت دوربین شما از چه نوع است: اگر دوربین صرفاً روی سه‌پایه چرخیده، Solve را روی Tripod بگذارید تا اشتباهاً دنبال پارالاکس نگردد. اگر حرکت معمولی است، حالت پیش‌فرض Perspective مناسب است. پس از حل، نگاهی به لیست ترک‌ها و خطای متوسط (Track Error) هر یک بیندازید. ترک‌هایی با خطای بسیار بیشتر از بقیه، احتمالاً مقصران خطای کلی هستند و حذف یا اصلاحشان مفید خواهد بود. گاهی اوقات، اگر Solve Error نزدیک به مطلوب است ولی هنوز جای بهبود دارد، می‌توانید از ابزارهای اسکریپتی استفاده کنید. جامعه‌ی بلندر اسکریپت‌هایی برای بهبود خودکار ترکینگ ارائه داده‌اند (مثل اسکریپتی که ترک‌ها را بر اساس خطا وزن‌دهی مجدد می‌کند) که شاید در موارد پیچیده کمک کند. اما اغلب نیازی به این‌ها نیست و با دقت در خود ترکینگ به نتیجه می‌رسید.
• اندازه‌گیری موفقیت با Solve Error: همانطور که اشاره شد Solve Error معیار مهمی است. اگر این مقدار بسیار بالا بود (مثلاً پیام Solve Failed یا خطای بالای ۵ پیکسل)، احتمالاً یا تعداد ترک‌ها کافی نبوده یا اشتباهی در تنظیمات وجود دارد. برای حل موفق یک صحنه معمولی، حداقل ~۸ ترک خوب در تمام مدت نیاز است. اگر صحنه شما کمتر از این ترک‌های مشترک دارد (مثلاً یک نمای خیلی نزدیک با جزئیات کم)، ممکن است حل سه‌بعدی به‌درستی ممکن نباشد. در چنین شرایطی، شاید لازم باشد صحنه را بازنگری کنید یا از روش‌های جایگزین بهره ببرید. خوشبختانه بلندر با ارائه تخمین خطا برای هر فریم (فریم‌هایی که حل آنها ضعیف بوده را با رنگ قرمز در Timeline نشان می‌دهد) به شما کمک می‌کند تا ببینید مشکل در کجاست. با اصلاح آن بخش‌ها، معمولاً Solve Error کلی به محدوده مناسب می‌آید.
• کاربرد ترکینگ شیء و پلان: فراموش نکنید که موشن ترکینگ فقط برای دوربین نیست. اگر در صحنه، شیء متحرکی دارید که باید یک المان سه‌بعدی روی آن اضافه یا جایگزین شود (مثل زدن یک برچسب سه‌بعدی روی یک جعبه در حال حرکت)، از ترکینگ شیء استفاده کنید. روش کار تقریباً مشابه است: برای شیء مورد نظر مجموعه جدیدی از مارکرها را که روی خود آن شیء حرکت می‌کنند ترک کنید و Solve Object Motion را اجرا نمایید (البته باید ابتدا Solve Camera را انجام داده باشید، چون حرکت شیء نسبت به دوربین حل می‌شود). سپس می‌توانید یک شیء سه‌بعدی را با کمک Constraintهای مخصوص (مانند Object Solver constraint) به حرکت آن شیء واقعی متصل کنید. همچنین برای مواردی مثل جایگزینی صفحه نمایش یا پوستر در صحنه، Plane Track بسیار مفید است. Plane Track را می‌توان حتی قبل از Solve اصلی انجام داد چون یک ابزار ۲بعدی است؛ با انتخاب چهار ترک در گوشه‌های یک صفحه و کلیک بر Solve Plane، بلندر یک مسطحه (Plane) مجازی تعریف می‌کند که حرکت آن مطابق تصویر است. آنگاه می‌توانید یک عکس یا ویدیو را روی آن Plane بچسبانید. این کار در بخش Compositing با گره Plane Track Deform انجام می‌شود که تصویر دلخواه شما را متناسب با آن چهار نقطه تغییر شکل داده و جایگزین می‌کند.
• صبر و حوصله در ویرایش نهایی: مرحله کامپوزیت و ترکیب جایی است که هنر شما تکمیل می‌شود. گاهی افزودن یک افکت بلور حرکتی (Motion Blur) به آبجکت سه‌بعدی برای تطابق با فیلم اصلی ضروری است (مثلاً اگر ویدیو لرزش دارد و کشیدگی حرکت در فریم‌ها دیده می‌شود، رندر شما هم باید Motion Blur مشابه داشته باشد). همچنین عمق میدان (DOF) را در دوربین بلندر تنظیم کنید تا تطابق فوکوس انجام شود (اگر در ویدیو پس‌زمینه تار است، در رندر هم آن را محو کنید). از ابزارهای Color Grading بلندر یا نرم‌افزارهای جانبی استفاده کنید تا رنگ و تُن تصویر خروجی یکدست شود. توجه به این جزئیات ریز است که نتیجه را حرفه‌ای جلوه می‌دهد. خروجی خود را با دقت نگاه کنید و هر جا حس می‌کنید شیء سه‌بعدی جدا از صحنه به نظر می‌رسد، فکر کنید چه چیزی کم است: نور؟ سایه؟ انعکاس؟ عمق میدان؟ سپس آن را اضافه یا تنظیم کنید.

با رعایت نکات بالا و تمرین مداوم، می‌توانید ترکینگ‌های دقیق‌تر و ترکیب‌های باورپذیرتری ایجاد کنید. موشن ترکینگ کاری زمان‌بر است، اما خروجی نهایی آن ارزش زحمت را دارد؛ خصوصاً زمانی که مخاطبان شما کاملاً غرق صحنه شده و حضور عناصر دیجیتال را باور کنند.

ترکیب دنیای واقعی و دیجیتال: از ترکینگ تا کامپوزیت

موشن ترکینگ در نهایت ابزاری برای یک هدف بزرگ‌تر است: ترکیب (Integration) دنیای واقعی و مجازی. شاید بد نباشد کمی بیشتر در مورد جنبه‌های هنری و کاربردی این ترکیب صحبت کنیم. در پروژه‌های فیلم و انیمیشن، سناریوهای متعددی وجود دارد که در آنها از بلندر برای موشن ترکینگ و کامپوزیت استفاده شده است:

• افزودن اشیاء یا کاراکترهای سه‌بعدی به فیلم: این رایج‌ترین کاربرد است. مثلا در یک فیلم کوتاه علمی-تخیلی که توسط جامعه بلندر ساخته شد (پروژه Tears of Steel)، از موشن ترکینگ بلندر برای قراردادن ربات‌ها و تجهیزات دیجیتال در محیط واقعی آمستردام استفاده شد. نتیجه به قدری تمیز بود که این فیلم نشان داد بلندر می‌تواند در سطح فیلم‌های حرفه‌ای هالیوودی، ترکینگ و VFX انجام دهد. شما نیز می‌توانید در پروژه خود، پس از ترکینگ دوربین، هر مدل سه‌بعدی دلخواه (یک موجود خیالی، یک ساختمان، خودرو و …) را اضافه کنید و با رعایت موارد یادشده آن را واقعی جلوه دهید.
• حذف یا تغییر اجزای صحنه: گاهی موشن ترکینگ برای پاک کردن اجسام ناخواسته یا جایگزینی چیزی استفاده می‌شود. به عنوان مثال، تصور کنید در ویدیو یک نشانگر ترکینگ فیزیکی (مثلا توپ گلفی که برای مرجع حرکت گذاشته بودید) دیده می‌شود و حالا باید حذف شود. شما می‌توانید حرکت دوربین را ترکینگ کنید، سپس یک قطعه از پس‌زمینه را روی آن ناحیه ماسک کرده و همراه حرکت دوربین جابجا کنید (که اساس کار stabilization/match move برای پاک کردن است). یا فرض کنید یک تابلوی راهنما در خیابان می‌خواهید متنش تغییر کند؛ با ترکینگ صفحه تابلو و سپس کامپوزیت متن جدید روی آن (Plane Track)، این کار ممکن می‌شود. این کاربردها ترکیبی از ترکینگ و تکنیک‌های دوبعدی کامپوزیت است که بلندر همه را فراهم کرده.
• گسترش صحنه (Set Extension): در فیلم‌سازی حرفه‌ای، معمولاً برای ایجاد مناظر وسیع یا ساختمان‌های عظیم از Set Extension استفاده می‌شود. قسمتی از صحنه به صورت واقعی فیلم‌برداری شده (مثلاً بازیگران جلوی یک پرده سبز با چند المان دکور) و مابقی با مدل‌سازی سه‌بعدی ساخته می‌شود. موشن ترکینگ بلندر کمک می‌کند قسمت واقعی و مجازی کاملاً فیت هم شوند. شما می‌توانید دوربین را روی صحنه واقعی ترکینگ کنید، سپس در بلندر بقیه محیط (مانند یک شهر در دوردست یا آسمان‌خراش‌ها) را مدل کنید و در همان مختصات قرار دهید. با یک کامپوزیت ماهرانه، خروجی نهایی صحنه‌ای خواهد بود که ترکیبی از فیلم‌برداری واقعی و محیط سه‌بعدی است. از آنجا که حرکت دوربین دقیقاً بازسازی شده، مخاطب هیچ اختلافی در حرکت یا پرسپکتیو احساس نخواهد کرد.
• تجربیات واقعیت افزوده و دیجیتال ست‌ها: مورد پیشرفته‌تر، ترکیب بلادرنگ (Real-time) دنیای واقعی و مجازی است که در پروژه‌های واقعیت افزوده یا صحنه‌های دیجیتال (Digital Sets) استفاده می‌شود. اگرچه این موضوع خارج از بحث مستقیم ماست، اما جالب است بدانید که اصول موشن ترکینگ حتی در اینجا هم به کار می‌آید. برای نمونه، تیم توسعه‌دهنده‌ی بلندر روی ایده‌ای کار کرده که در آن با استفاده از ردیاب‌های VR متصل به دوربین فیلم‌برداری، حرکت دوربین را به صورت زنده به بلندر انتقال دهند. به این ترتیب در استودیو فیلم‌برداری می‌توان همزمان با حرکت دوربین واقعی، پیش‌نمایش صحنه ترکیب‌شده با محیط سه‌بعدی را دید (چیزی شبیه تکنیک‌های مورد استفاده در سریال‌های جدید مانند The Mandalorian). هرچند این امکانات هنوز در دست توسعه هستند، اما نشان می‌دهد که مرز بین دنیای واقعی و دیجیتال روز به روز در حال کمرنگ‌تر شدن است و بلندر در صف مقدم این نوآوری‌ها قرار دارد.

در نهایت، دقت بالا در موشن ترکینگ باعث می‌شود که تمام این ترکیب‌ها باورپذیر شوند. حتی اگر بهترین مدل‌ها و رندرها را داشته باشید، بدون ترکینگ مناسب، کار شما مصنوعی به نظر خواهد رسید. اما وقتی حرکت‌ها کاملاً همخوان باشند، تخیل به واقعیت گره می‌خورد و مخاطب آنچه را می‌بیند می‌پذیرد. ترکیب دنیای واقعی و دیجیتال هنری است که نیازمند مهارت فنی و دید خلاقانه است. بلندر با ابزارهای موشن ترکینگ و کامپوزیت خود، این پل را برای هنرمندان فراهم کرده تا ایده‌هایشان را عملی کنند.

به‌روزرسانی‌ها و آینده موشن ترکینگ در بلندر:

تیم توسعه بلندر همواره در حال بهبود و افزودن قابلیت‌ها بر اساس نیازهای کاربران و پیشرفت‌های روز است. موشن ترکینگ نیز از این قاعده مستثنی نیست و در سال‌های اخیر شاهد پیشرفت‌های متعددی در این بخش بوده‌ایم. اگر به تاریخچه نگاه کنیم، ترکینگ در بلندر حدود سال ۲۰۱۱ و برای پروژه‌ی Tears of Steel به شکل جدی معرفی شد. از آن زمان تا کنون، بسیاری قابلیت‌های جدید اضافه و الگوریتم‌ها بهینه شده‌اند. در ادامه نگاهی می‌کنیم به برخی به‌روزرسانی‌ها و برنامه‌های مرتبط با موشن ترکینگ:

• بهبود رابط کاربری و ابزارها در نسخه‌های 2.8+: با تغییر بزرگ بلندر در نسخه 2.80، Movie Clip Editor و ابزارهای ترکینگ هم به‌روزرسانی شدند. یکی از کارهای مهم، انتقال ابزارهای ترکینگ به سیستم Tool جدید بود که باعث ساده‌تر شدن دسترسی و شباهت بیشتر به سایر بخش‌های بلندر شد. همچنین افزودن میانبرهای سریع مانند منوی دایره‌ای (Pie Menu) برای ابزارهای پرکاربرد ترکینگ و ماسک، کار را روان‌تر کرده است. این تغییرات در نسخه‌های 3.x نیز ادامه داشته تا جایی که اکنون محیط ترکینگ بسیار کاربرپسندتر از گذشته شده است. توسعه‌دهندگان تصمیم گرفتند برخی ابزارهای اضافی را به صورت گزینه‌های منو نگه دارند تا شلوغی محیط کم شود و فقط ابزارهای اصلی (مثل افزودن مارکر یا حرکت دادن آن) به صورت آیکون در دسترس باشند. این بازنگری واسط، فضای بهتری برای اضافه‌شدن قابلیت‌های آینده نیز مهیا کرده است.
• قابلیت “راهنمای ترک” (Guided Tracking): یکی از ویژگی‌های مطرح‌شده برای بهبود دقت ترکینگ در شات‌های دشوار، استفاده از ترک‌های قبلاً حل‌شده برای راهنمایی ترک‌های جدید است. به عنوان مثال، در یک ویدیوی دستی و لرزان، شروع ترکینگ نقطه اول سخت‌ترین بخش است؛ ولی وقتی چند ترک ابتدایی را با زحمت انجام دادید، ترک‌های بعدی می‌توانند از حرکت تقریباً حل‌شده آنها بهره ببرند تا پیش‌بینی بهتری از مکان ویژگی بعدی در فریم بعد داشته باشند (نوعی فیلتر هوشمند بر پایه سایر نقاط). این ایده که در حال بررسی است، می‌تواند روند ترکینگ تعداد زیادی نقطه را در ویدیوهای پرتکان آسان‌تر کند؛ یعنی هر ترک جدید با کمک اطلاعات ترک‌های قبلی هوشمندانه‌تر جستجو شود. این قابلیت هنوز در مرحله طراحی است، اما ممکن است در نسخه‌های آتی بلندر پیاده‌سازی شود و ترکینگ را مقاوم‌تر در برابر لرزش شدید یا موشن بلور زیاد کند.
• ابزار تعاملی Orientation و تنظیم صحنه: در بخش تنظیم صحنه پس از حل، توسعه‌دهندگان در حال کار روی یک ابزار بصری Orientation هستند. در وضعیت فعلی، تنظیم کف و محور‌ها یک فرایند دستی با انتخاب نقاط و زدن دکمه است. ابزار Orientation جدید به کاربر امکان می‌دهد به صورت سه‌بعدی، صفحه زمین یا محورها را ببیند و شاید با درگ‌کردن، آنها را تغییر دهد. طبق برنامه، این ابزار همچنین با حل‌کننده‌ی حرکت در ارتباط خواهد بود تا در صورت تنظیم دستی صحنه، حل دوربین پا برجا بماند و با تغییر مختصات صحنه از بین نرود. به بیان دیگر، تلاش می‌شود که تغییر جهت صحنه، خود باعث اختلال در حل نباشد و حتی‌المقدور حل اولیه حفظ شود. این ویژگی نیز گامی است برای تجربه کاربری بهتر و نتایج پایدارتر در موشن ترکینگ بلندر.
• بهبود نمایش خطا و مدیریت ترک‌ها: یکی دیگر از تغییرات مفید، مرتب‌سازی پیش‌فرض دپ‌شیت (Dopesheet) ترکینگ بر اساس خطای میانگین ترک‌ها است. این یعنی وقتی Solve را انجام دادید، لیست ترک‌ها به شکلی نمایش می‌یابد که بالاترین خطاها در بالا باشند تا فوراً بدانید کدام ترک‌ها مشکل‌سازند. این تغییر کوچکی است اما در وقت کاربر صرفه‌جویی می‌کند. علاوه بر آن، بحث‌هایی پیرامون بهبود ویرایش تناسبی (Proportional Editing) برای ترک‌های مشکل‌دار مطرح شد. ایده این است که اگر یک مارکر در چند فریم اشتباه جابه‌جا شده، حرکت آن را بتوان نرمی‌سازی کرد تا از پرش‌های ناگهانی جلوگیری شود. این نوع ویرایش باید در بعد زمان اعمال شود (نه مکان)، که چالش طراحی خاص خود را دارد. هرچند این ویژگی هنوز کامل نشده، اما نشان‌دهنده توجه به برطرف کردن مشکلات رایج ترکینگ دستی است.
• ثبت با یک کلیک (“دکمه سبز”): شاید برای کاربران تازه‌کار، همه این مراحل پیچیده جلوه کند. تیم بلندر طرحی را بررسی کرده که به شوخی آن را دکمه سبز جادویی نامیده‌اند. ایده این است که یک دکمه واحد داشته باشیم که با زدن آن، بلندر به طور خودکار کل فرایند ترکینگ و حل را تا حد امکان انجام دهد؛ یعنی خودش ویژگی‌ها را تشخیص دهد، ترک کند، حل کند و نتیجه را تحویل دهد. البته این بیشتر مناسب شات‌های طولانی با جزئیات فراوان است که روند ترکینگ دستی در آنها بسیار زمان‌بر می‌شود. پیاده‌سازی چنین چیزی بیشتر جنبه تحقیقاتی دارد، ولی اگر موفقیت‌آمیز باشد، می‌تواند موشن ترکینگ را برای افراد مبتدی به مراتب ساده‌تر کند. با این حال، حتی سازندگان بلندر اشاره کرده‌اند که این کار بیشتر به پیشرفت‌های الگوریتمی (ریاضی) وابسته است و از نظر رابط کاربری پیچیدگی خاصی ندارد جز یک دکمه. باید دید در آینده چگونه این ایده عملی می‌شود.
• پشتیبانی از فناوری‌های نوین: همانطور که پیش‌تر اشاره شد، بلندر به دنبال بهره‌گیری از فناوری‌های VR/AR برای ترکینگ در موارد خاص است. همچنین افزونه‌های خارجی مانند KeenTools GeoTracker امکان ترکینگ بر پایه هندسه (استفاده از مدل سه‌بعدی برای دنبال کردن شیء) و حتی ترکینگ صورت را به بلندر اضافه کرده‌اند. این نشان می‌دهد که اکوسیستم اطراف بلندر نیز در حال گسترش توانایی‌های ترکینگ است و کاربران حرفه‌ای گزینه‌های بیشتری برای حل موارد پیچیده در اختیار دارند. شاید در هسته بلندر در آینده پشتیبانی بهتری از ترکینگ صورت یا ترکینگ با تغییر فاصله کانونی (Zoom) نیز گنجانده شود.

آینده موشن ترکینگ در بلندر روشن به نظر می‌رسد. با هر انتشار جدید، ابزارهای پایدارتر، سریع‌تر و هوشمندتری در اختیار خواهیم داشت. این به هنرمندان اجازه می‌دهد زمان کمتری را صرف کشمکش با تکنیک کرده و بیشتر بر خلاقیت و جلوه‌های هنری تمرکز کنند. به عنوان نتیجه، ترکیب دنیای واقعی و دیجیتال روز به روز آسان‌تر و با کیفیت‌تر خواهد شد.

نتیجه‌گیری درباره موشن ترکینگ در بلندر :

موشن ترکینگ در بلندر یک قابلیت توانمند است که بلندر را به ابزاری کامل برای خلق جلوه‌های بصری بدل می‌کند. ما در این مقاله دیدیم که چگونه می‌توان با استفاده از ترکینگ، حرکت دوربین یا اشیاء را استخراج و سپس عناصر سه‌بعدی را با دقت بالا در ویدیوهای واقعی قرار داد. برای مخاطبانی که آشنایی ابتدایی با بلندر دارند، تلاش کردیم مفاهیم را به زبانی ساده اما دقیق توضیح دهیم تا هم قابل درک باشد و هم جنبه‌های فنی ضروری پوشش داده شود. موشن ترکینگ مبحثی است که ترکیبی از هنر فیلم‌برداری، دانش ریاضی و مهارت کار با نرم‌افزار را می‌طلبد. خوشبختانه بلندر این فرایند را به‌شکل یک گردش‌کار منسجم درآورده و با ابزارهای یکپارچه‌ی خود از ترکینگ تا کامپوزیت، نیاز بسیاری از پروژه‌ها را برآورده می‌کند.

برای دستیابی به نتایج حرفه‌ای، صبر و تمرین نقش کلیدی دارد. شاید اولین تلاش‌های شما همراه با خطا و چالش باشد، اما با هر پروژه خواهید آموخت که به چه نکاتی توجه بیشتری کنید. منابع آموزشی فراوانی (به‌ویژه به زبان انگلیسی) درباره‌ی موشن ترکینگ در دسترس است که در ادامه به برخی از آنها اشاره می‌کنیم. توصیه می‌کنیم علاوه بر خواندن مقالات و مستندات، حتماً با کلیپ‌های ویدیویی واقعی تمرین کنید؛ چند صحنه ساده فیلم‌برداری کنید و سعی کنید در بلندر آنها را ترکینگ کرده و یک شیء سه‌بعدی به آنها اضافه کنید. این تمرین عملی ارزش نکات گفته‌شده را برایتان روشن می‌کند.

در پایان، با توجه به پیشرفت سریع تکنولوژی و برنامه‌های آینده بلندر، می‌توان انتظار داشت که کار ترکینگ هر روز دقیق‌تر، سریع‌تر و حتی خودکارتر شود. اما جوهره اصلی تغییر نمی‌کند: اینکه بتوانیم تخیل خود را بدون مرز وارد دنیای واقعی کنیم. ترکیب واقعیت و دیجیتال با موشن ترکینگ در بلندر دریچه‌ای به این دنیای بی‌مرز است که امیدواریم با بهره‌گیری از آن، آثار خلاقانه و شگفت‌انگیزی خلق کنید.

آموزش بلندر (Blender) را با ایلرن اسکول به سطحی حرفه‌ای و کاربردی بیاموزید! دوره‌های جامع و پروژه‌محور ما شما را از مبتدی تا پیشرفته همراهی می‌کند. با یادگیری اصول و تکنیک‌های پیشرفته، خلاقیت خود را در طراحی سه‌بعدی و انیمیشن به اوج برسانید. همین حالا به دنیای حرفه‌ای بلندر وارد شوید!